แล้วผมก็ดำดิ่งลงไปในความมืดมิดนั้นอีกครั้ง
ที่นั่น...ไม่มีแสงไฟ...ไม่มีแม้อากาศที่จะให้ผมได้หายใจ
แต่ผมจำความรู้สึกนี้ได้ดี...
ผมเคยมาที่นี่ครั้งนึงแล้ว...
ตอนนั้นร่างกายผมเริ่มไร้เรี่ยวแรง...
แม้แต่สมองของผมก็ว่างเปล่าไปหมด
ทุกอย่างรอบตัวผมล้วนเป็นเพียงสีขาวดำ
ความทรงจำต่างๆเริ่มเข้ามาเป็นฉากๆตรงหน้าผม
เหมือนแผ่นฟิล์มที่ฉายละครชีวิตของผมไปเรื่อยๆ
ผมอยากจะคว้ามันไว้...แต่ผมไม่มีแรงพอจะเอื้อมมือออกไป
แล้วผมก็เริ่มนึกอะไรไม่ออก...
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับผม...
ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...
ผมไม่รู้แม้กระทั่งว่าผมเป็นใคร...
ทุกอย่าง ณ ตอนนั้นกลับกลายเป็นสีดำ..มันมืดสนิท
ผมเริ่มหายใจไม่ออก...
ผมพยายามยกมือขึ้นมากอดตัวเอง...
แต่ผมกลับคว้าอะไรไม่ได้เลย...
แม้ตัวตนของผมก็เริ่มที่จะหายไป
ราวกับว่าทุกอย่างของผมมันเป็นความว่างเปล่า...
ณ ที่นั่นสำหรับผมในช่วงเวลานั้น
มันเป็นที่ๆไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต
แม้แต่ปัจจุบัน...ผมก็ยังไม่แน่ใจว่ามีสำหรับผมหรือเปล่า...
นี่ผม...กำลังจะหายไปใช่มั๊ย??
สิ่งที่เหลืออยู่อย่างเดียวในตอนนั้นสำหรับผม
มีเพียง...ความกลัว...
ผมยังไม่อยากหายไป...
ใครก็ได้...
ช่วยผมที
แล้ววินาทีนั้น...
ผมก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นของบางอย่างที่ยื่นมาแตะที่แขนของผม
มันคืออะไรกัน??
เพียงสัมผัสนั้นกลับทำให้ผมรู้สึกได้ว่า
ผมยังมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้
ความทรงจำต่างๆเริ่มกลับมาอีกครั้ง
ผมสูดหายใจรับออกซิเจนเข้าไปอย่างเต็มแรง
ภาพตรงหน้าเริ่มกลับมามีสีสันเหมือนเดิม
ผมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของไออุ่นที่ช่วยชีวิตผมไว้
เค้าคนนั้นไม่ได้พูดอะไร...นอกจากยิ้มให้ผมบางๆเท่านั้น
และตั้งแต่วินาทีนั้น...
ผมก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่า
ไม่ว่าจะเพราะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามที่ทำให้ผมยังมีชีวิตอยู่
แต่ผมจะมีชีวิตอยู่ด้วยเหตุผลเดียว...ก็เพื่อเค้าคนนั้น
แม้มันจะฟังดูเป็นความคิดที่งี่เง่าก็ตาม...
แต่แล้ววันนี้ผมก็กลับดำดิ่งลงมาสู่ความมืดมิดอีกครั้ง
ผมยังคงมองเห็นสิ่งรอบด้าน...เพียงแต่มันเป็นสีขาวดำ
ผมยังคงมีอากาศหายใจ...แต่มันก็ช่างน้อยนิดซะเหลือเกิน
ผมยังคงมีความทรงจำ...แม้มันจะเลือนลางจนแทบจะหายไป
ช่วงวินาทีสุดท้ายของผมที่ยังคงมีตัวตนอยู่นี้
ผมได้แต่พร่ำขอโทษต่อเค้าคนนั้น...ที่ผมปฏิเสธการมีตัวตนอยู่
ผมเริ่มสำนึกผิดกับความคิดที่เหมือนกับบาปนี้
แล้วผมก็เริ่มภาวนา...
หากพระผู้เป็นเจ้ามีจริง...ได้โปรด...
ส่งเค้าคนนั้นลงมาที่นี่อีกครั้งหนึ่ง...
ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะมืดสนิท
ก่อนที่ผมจะขาดอากาศหายใจ
ก่อนที่ความทรงจำของผมจะหายไป
ได้โปรด...
ผมไม่รู้ว่าพระองค์จะฟังคำขอร้องของคนเห็นแก่ตัวอย่างผมมั๊ย
แต่คนอย่างผมในตอนนี้ก็คงทำอะไรนอกจากนี้ไม่ได้
ผมได้แต่ภาวนา...ท่ามกลางความเงียบที่ไม่มีใครนี้
ขอเพียงแค่เค้าคนนั้น...ขอเพียงได้เจออีกแค่ครั้งเดียว...
ได้โปรด...มาฉุดผมขึ้นไปที...
...ได้โปรด....
