ทำไมอะไร~อะไรมันถึงได้เป็นแบบนี้นะ...รู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...ที่ความสัมพันธ์ของเรามันดูแปลกๆแบบนี้
ทำไมเหมือนมันมีระยะห่างมากกว่าเดิมยังไงก็ไม่รู้
และเพราะเป็นอย่างนั้น วันซ์เลยไม่กล้าถามซีนตรงๆสักทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ทั้งๆที่เราอยู่ด้วยกันทุกวัน เกือบจะ 24 ชั่วโมงเลยก็ว่าได้
แต่...ทำไม..
เราคุยกันน้อยลง??
เราหัวเราะด้วยกันน้อยลง??
เราได้ใช้เวลาร่วมกันน้อยลง??
มันเป็นเพราะอะไรหรอ??
วันซ์ไม่เคยพูด...ไม่เคยบอกใคร...แต่วันซ์ก็เหงานะ
เวลาเห็นซีนคุยกับคนอื่น...แล้ววันซ์ได้แต่นอนเฉยๆ
ซีนรู้มั๊ยว่าน้ำตาวันซ์ไหลออกมาแบบเกือบจะทุกครั้ง
เป็นเพราะความเหงาหรอ??...ก็คงใช่...แต่ไม่ทั้งหมด
พอมันเป็นแบบนี้ วันซ์ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจจริงๆนะ
ฟิค...วันซ์ก็แต่งไม่ออก...
นอน...วันซ์ก็นอนไม่หลับ
จะให้วันซ์หลับตาลงได้ยังไง...
ก็ในเมื่อใต้ผ้าห่มผืนนั้นไม่มีซีนแล้ว...
เมื่อไหร่นะความรู้สึกแบบนี้จะหายไป...
เมื่อไหร่ความสัมพันธ์เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม...
เมื่อไหร่....
เหอะๆ เราเข้าใจยากนะ ยังไงก็จะเป็นกำลังใจให้นะ